Μιχαήλ Μιχαηλίδης (Μίχαλος)
1866 – 1930

Ο Μιχαήλ Μιχαηλίδης κατάγεται από το χωριό μας και γεννήθηκε στη Λεμεσό. Υπήρξε δραστήριος στον τομέα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Σπούδασε εμπορικά στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στη Βηρυτό και στη Σμύρνη. Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Υπήρξε ένας σημαντικός γαιοκτήμονας.

Διετέλεσε για σειρά ετών, από το 1886 έως το 1889 και από το 1893 έως το 1897, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού. Το 1894, εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Ζυγιστικών Δικαιωμάτων Άσπρων Κάβων για την περιφέρεια Αυδήμου. Μέσα στις εργασίες της Επιτροπής, ήταν «να φροντίζει για τους δρόμους και το νερό», από τα περισσεύματα των ζυγιστικών. Στο ετήσιο περιοδικό «Ανώγυρα» σημειώνεται πως «ήταν τότε που διορθώθηκε ο δρόμος στην Ανώγυρα στη θέση Απικρένη».

Κατά την περίοδο 1911-1912 ήταν αναπληρωτής δήμαρχος Λεμεσού, ενώ κατά την περίοδο το 1912-1913, μετά το θάνατο του αείμνηστου Χριστόδουλου Σώζου, ήταν δημαρχεύων. Αργότερα, κατά το 1913 έως το 1914 υπήρξε δήμαρχος Λεμεσού.

Ο Μιχάλης Μιχαηλίδης, ήταν βουλευτής και μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου, στο οποίο μάλιστα εξελέγη δύο φορές για την περίοδο 1888-1891 και για την περίοδο 1925-1930.

Επιπρόσθετα, υπήρξε μέλος τόσο του Ελληνικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου όσο και του Εθνικού Συμβουλίου Κύπρου.

Ο Μιχαηλίδης νυμφεύτηκε την Ελέγκω, μια δυναμική γυναίκα που το όνομα της συνδέεται με την οικοδόμηση της εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας. Μαζί απέκτησαν τέσσερις θυγατέρες και ένα γιο. Λέγεται μάλιστα, σύμφωνα με το περιοδικό της Ανώγυρας, «ότι το ποίημα «Ανεράδα» ο Βασίλης Μιχαηλίδης το έγραψε για την κόρη του Τερέζα, την οποία αγαπούσε κρυφά».

Η οικογένεια Μιχαηλίδη περνούσε αρκετό από τον ελεύθερο της χρόνο στο αρχοντικό τους στο χωριό, ακόμα και όταν ο ίδιος έφυγε από την ζωή.

Πηγή:
Ετήσιο Περιοδικό «Η Ανώγυρα», τ.2, 2000

Μαρία Ρούσου-Μιχαηλίδου

Η Μαρία Ρούσου, γνωστή ως «Μητέρα Τερέζα της Ανώγυρας» προσέφερε ανιδιοτελώς βοήθεια στους συγχωριανούς μας μέχρι το τέλος της ζωής της. Οι Ανωγυριώτες την θυμούνται και μιλούν για αυτή με αγάπη. Αυτό
άλλωστε αποτυπώνεται σε σχετικό αφιέρωμα στο ετήσιο περιοδικό «Ανώγυρα». Συγκεκριμένα, γράφτηκαν τα εξής: «Δοσμένη με την ψυχή και το σώμα  στην ανακούφιση του πόνου των συνανθρώπων της, η γιατρός Μαρία Ρούσου έφυγε νέα από την ζωή, αφήνοντας πίσω της άριστες εντυπώσεις σε όσους την γνώρισαν. Και οι Ανωυρκάτες τη γνώρισαν από πολύ κοντά, γιατί βρισκόταν πάντα δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους».  

Η αγαπητή αυτή γιατρός ήταν παντρεμένη με το μεγάλο ευεργέτη της Ανώγυρας, Ηρακλή Μιχαηλίδη. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, το Μιχάλη, «απλό και καταδεκτικό, όπως και η μητέρα του».

Ολόκληρη η οικογένεια επισκεπτόταν συχνά το χωριό μας και έμενε στο αρχοντικό τους. Η Μαρία μάλιστα δίπλα από το οικογενειακό αρχοντικό, είχε δημιουργήσει ένα ιατρείο. Σ’ αυτό δεχόταν ασθενείς αλλά ουδέποτε πληρωνόταν από αυτούς. Η προσφορά στον συνάνθρωπο ήταν για αυτή τρόπος ζωής Οι παλαιοί κάτοικοι του χωριού «θυμούνται συχνά την Μαρία  να προστρέχει κοντά σε αρρώστους μέσα στα βαθιά μεσάνυκτα και να τους εξηγεί με τα πιο απλά λόγια τι είχαν και τι θεραπεία χρειαζόντουσαν».

Η Μαρία Ρούσου ήταν φιλόξενη, καταδεκτική και απλή. Το σπίτι της στο χωριό ήταν πάντα ανοικτό για τις Ανωγυριώτισες φίλες της. Νοιαζόταν πραγματικά για τις γυναίκες της Ανώγυρας, γι’ αυτό περνούσε αρκετό χρόνο μαζί τους. Σαφέστερα, σύμφωνα με το ετήσιο περιοδικό της κοινότητας, «είχε δημιουργήσει ομάδες νεαρών γυναικών τις οποίες συγκέντρωνε σε σπίτια και τους έκανε μαθήματα καλής συμπεριφοράς και γενικά τους πρόσφερε αγωγή. Μερικές φυλάνε τα φυλλάδια που τους έδιδε μέχρι σήμερα».

Γενικά, πολλή από τον ελεύθερο της χρόνο τον μοιραζόταν με τους κατοίκους του χωριού. Στις απλές καθημερινές στιγμές που μοιράστηκαν οι κάτοικοι του χωριού με τη Μαρία αναφέρεται και το περιοδικό του χωριού μας. «Τη θυμούνται πότε να κάθεται στης Μυριάνθης να τρώει παστέλλι, πότε στου Κωστή για εξέταση, πότε στου Μιχάλη ή πότε να κάνει γλυκό καρυδάκι στης Μαρίας και στις ελεύθερες ώρες να κάνει περίπατο στον Παράχο. Και οι Ανωυρκάτες της έδειχναν την ευγνωμοσύνη τους, προσφέροντας της από τα γεννήματα τους. Της έκοβαν φιδέ και μακαρόνια στο σπίτι της, όταν απουσίαζε ο άνδρας της».

Όταν η Μαρία έφυγε από τη ζωή, ολόκληρη η Ανώγυρα την συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία.

Πηγή:
Ετήσιο Περιοδικό «Η Ανώγυρα», τ.2, 2000